Het ABC van een schouder

Na een iets te fanatiek oefenwedstrijdje op training in Almelo afgelopen donderdag avond, waarbij ik bij een val ongelukkig op mijn schouder was geland, heb ik gezellig de avond doorgebracht op de eerste hulp van het Medisch Spectrum Twente.

Omdat mijn sleutelbeen erg pijn deed en ook op en neer bewoog als ik mijn arm bewoog was ik, bang dat ie voor de 4e keer gebroken zou zijn toch maar ff naar het ziekenhuis gegaan. Ook omdat over 2 dagen het Districts Kampioenschap Veldrijden in Markelo verreden zou worden en ik wilde weten of starten onverantwoord zou zijn.
Afgezien van wat verrekkingen en kneuzingen bleek een partiële luxatie van mijn AC gewricht de boosdoener. In het ABC (Acromion-Band-Clavicula) bleek de B, de gewrichtsband zich niet meer van zijn verbindende taak te kwijten. In de figuur nr.8


1. Ligamentum coracoacromiale
2. Ligamentum trapezoidem en conoideum
3. Ligamentum coracoclaviculare
4. schouderblad {scapula}
5. sleutelbeen {clavicula}
6. bovenarm {humerus}
7. acromion
8. ligamentum acromioclaviculare

Wat is dat nou precies zo'n luxatie van het AC gewricht? www.sportzorg.nl zegt er het volgende over:

"Een luxatie van het AC (=acromion-claviculair (clavicula=sleutelbeen)) gewricht is een losschieten van het uiteinde van het sleutelbeen ter hoogte van het schoudergewricht. Bij het acromion zit het sleutelbeen vast middels diverse stevige banden om het omlaag te trekken. Bij een val op de schouder of arm kan het sleutelbeen breken, maar ook kunnen de bandjes afscheuren. Het gevolg van het scheuren is dat het uiteinde van het sleutelbeen omhoog komt te staan. Je kan het weer terugduwen, maar het schiet direct weer omhoog: het zogenaamde pianotoets-fenomeen. Ik herinner mij uit mijn studie tijd dat dergelijke letsels werden geopereerd; tegenwoordig is men veel terughoudender met opereren en krijgt de patiënt een mitella ter ondersteuning. Ook kan een tapebandage over het AC-gewricht stevigheid en pijnverlichting geven. Na een zestal weken kunnen voorzichtig aan weer de normale activiteiten worden ondernomen. Er blijft afhankelijk van de ernst van de luxatie een “knobbel”op de schouder over."


Dus strak ingetaped om toch te kunnen starten op het DK....nu nog hopen dat het parcours over fluweelzachte ondergrond waar elk kuiltje is uitgehaald zal voeren.....het zal mij benieuwen.
Ik zal me het DK 2008 met veel gevoel herinneren, zoveel is zeker.

Foute frictie

Wat er aan vooraf ging

Gisteren ondanks het barre weer sneeuw, wind, sneeuw, kou en sneeuw toch de geplande trainingsrit doorgezet. Vanwege slechte omstandigheden het plan opgevat om op de cyclocrosser te gaan in plaats van de 'roadie'..eh..wegfiets.

Na zo'n 2 uur stevige training, met veel afwisseling in belasting begon mijn rechter knie ietwat gevoelig te worden. Kleine steekjes aan de buitenkant van de knie bij het aanzetten. Binnen 5 minuten was de pijn zo hevig dat de neergaande beweging alleen nog onbelast te doen was.

Vanochtend "first thing" langs de sportfysio en de diagnose was inderdaad "frictie syndroom".

Wat het is


Het "Tractus Iliotibialis Frictie Syndroom" of TIFS ontstaat door terugkerende frictie van de tractus iliotibialis ( een peesplaat aan de buitenzijde van het bovenbeen) over de epicondyl (knobbel aan de buitenzijde boven de knie). Zie ook bovenstaande afbeelding.

De tractus iliotibialis (ITB) verschuift naar voren over het epicondyl van de knie bij kniestrekking en verschuift naar achteren bij kniebuiging. Bij iets minder dan 30 graden kniebuiging, treedt een frictiemoment (wrijvingsmoment)op van de ITB over het epicondyl. Herhaalde frictie geeft irritatie en een ontsteking. Precies op de frictie plek bevindt zich ook een slijmbeurs, dit is meestal de ontstekingshaard.

En nu?
De fysio heeft de bewuste slijmbeurs "gemanipuleerd", lees: zijn duim er gedurende een kwartier herhaaldelijk hard ingeduwd om de plek goed te irriteren om zo het herstel proces aan te wakkeren.....errug fijn!

Nu een paar dagen relatieve rust en eind van de week de training rustig hervatten, belasten tot aan de pijngrens, niet erboven.

Erg belangrijk is met rekoefeningen de spanning zo veel mogelijk van de bewuste peesplaat (aan de buitenkant van je bovenbeen) te verminderen.